.
Permission of War
Poet: Ishaq Samejo
Translated by Manoj Kumar
,When two persons
,Two tribes
,Two nations
,Two countries
,Decide on war
,Do they ever ask for permission
,From the birds of both countries
,From the peacocks and the deer
,From the forests and the orchids
,From the rivers and the mountains
?From the butterflies and the bumble bees
?Do they ask the women and the children
,Do they ask the mothers whose sons
?They plan to kill
Do they ask the hearts of the soldiers
,Who, once martyred
,Are paid in exchange for a life
,With a copper medal
,A job for the eldest son
Or perhaps a plot of land
,In some military housing scheme
?Or a few acres of land
Do they ask the young brides
,whose henna decorated hands
?Darken with the fear of widowhood
Do they ask the families
condemned by fate
to be born near borders
,Are those villages and the cities
,Ever consulted
That turn to stone
?under the weight of the fear of bombardment
Are regions, countries, homelands
the private property
?of rulers and generals
,Those who
When grow weary
,even of the pleasures of power
Light the darkness of their boredom
?With the fire of war
جڏهن به ڪي ٻه ماڻهو
ٻه قبيلا
ٻه قومون
ٻه ملڪ
جنگ جو فيصلو ڪندا آهن
ڇا هو اجازت وٺندا آهن
ٻنهي ملڪن جي پکين کان
مورن ۽ هرڻن کان
ٻيلن ۽ باغن کان
پوپٽن ۽ ڀنڀورين کان
درياهن ۽ پھاڙن کان
عورتن ۽ ٻارن کان؟
انهن مائرن کان
جن جا ٻار مارڻ جو منصوبو جوڙيندا آهن!
انهن سپاهين جي دل کان
جن کي شهادت کان پوءِ
ٽامي جو هڪ تمغو
۽ وڏي پٽ جي نوڪري نصيب ٿيندي آهي
يا ڪنھن فوجي اسڪيم ۾ پلاٽ ۽ ٻه ٽي ايڪڙ ٻني!
انهن نوجوان ڪنوارن کان
جن جا مينديءَ رتا هٿ
بيوه ٿيڻ جي ڊپ ۾ ڪاراٽجي ويندا آهن!
انهن ڪٽنبن کان
جيڪي سرحدن جي ڀر ۾ پيدا ٿيڻ جو
نڀاڳ ڀوڳيندا آهن!
انهن ڳوٺن ۽ شهرن کان
جن کي بمباريءَ جو ڊپ
پنڊ پھڻ ۾ بدلائي ڇڏيندو آهي!
ڇا
علائقا، وطن ۽ ملڪ
حڪمرانن ۽ سالارن جي ذاتي ملڪيت هوندا آ؟
جيڪي جڏهن حڪمرانيءَ جا مزا وٺي وٺي بيزار ٿي پون
ته پنھنجي بيزاريء جي اوندهه کي
جنگ جي باهه سان روشن ڪن؟
Translated by Manoj Kumar
