جنگ بابت ٻه نظم

ھن گذرندڙ سمي ۾

سھمجي ويل 

ڌرتي/پرٿوي کي

پَسُن پکين کي

وڻن ٽڻن کي

جهنگلن کي

ندين کي

دلين مان موڪلائيندڙ

پريم کي

ماڻهن مان نڪرندڙ

ماڻهپي کي 

۽

ڪوي محمود درويش جي ڪويتا کي – 

” اسان جي ملڪ کي ٠٠٠

اسان جو ملڪ ھڪ نئين اتھاس جو شڪار٠٠

اسان جي ملڪ کي 

۽ اھو آھي جنگ جو انام 

انتظار ۽ باھ ۾ سڙي ڪري 

مرڻ جي آزادي ٠

۽ اسان جو ملڪ سڀ کان وڌيڪ خوني راتين ۾

ھڪ زيور آھي، چمڪندو آھي دور کان ئي

دور جي ماڻهن لاء٠٠٠

جيسيتائين 

اسان ماڻهن جو سوال آھي

اندر جي ماڻهن جو-

اسان پيا گهٽندا آھيون٠٠٠”   

(عرب شاعر – محمود درويش)

جنگ …

بچائڻو آھي 

انسان کي 

انسان خلاف 

جنگ کان –

ڪُک ۾ 

جنم وٺڻ لاء انتظار ڪندڙ

ايندڙ نسلَ

ھٿ جوڙي 

پرارٿنا 

ڪري رھيا آھن

جنگ جوٽيندڙ 

انسانن/ملڪن کي – 

“مھرباني ڪيو

اميد لفظ اڃا زندھ آھي 

ان کي زندھ رھڻ ڏيو! ”